Kaagrace

Kaagrace 2010.

Kaagrace 2010 Omdat de Trochbiter nog in Makkum staat, heeft Gerda mij gevraagd om de sloep vandaag mee te nemen naar ons verzamelpunt bij Zurich. Dapper als ik ben denk ik dat in mijn eentje wel even te doen en al gauw blijkt dat ik tien voor 8 bij Zurich niet zal halen. Wat kan een klein bootje toch zwaar zijn als je alleen aan de trailer staat te sjorren. Gelukkig heeft de auto ook een achteruit en met nog slecht een centimeter ruimte parkeer ik de auto voor de trailer. Met een ferme ruk staat de trailer nu boven de trekhaak en met een bezweet voorhoofd ( wat waarschijnlijk ook van de flinke verkoudheid komt) en de sloep, lukt het me om precies 9 minuten voor 8 bij Zurich te zijn.
Jitske staat al keurig te wachten en om tien voor 8 ( Dat is dan Gerda haar tien voor 8 ) zijn we compleet en wordt aan de reis naar de Kaag ( bij Warmond) begonnen.
Of het mijn verkoudheid is of wellicht mijn gees-gees functie weet ik niet, maar ik mag voorin. Omdat mijn hoofd vandaag eerder vol zit met een ander goedje, dan met navigatie, rijden we bij Warmond lekker rechtdoor waar we rechtsaf hadden gemoeten en blijken we net als de jongens uit Rotterdam verkeerd te zijn gereden. Het is inmiddels vijf voor tien en we hebben tot tien uur de tijd om te kranen. Tot mijn schrik is onze start al om 11 uur en hebben we dus nog precies een uur om ons en de sloep klaar te maken voor de race. Gelukkig weten we de Zijldijk te vinden en mogen we ( halverwege) blijven wachten tot we naar de kraan toe mogen rijden. De dijk is net breed genoeg voor een auto en tegenliggers willen we dus niet hebben.

Om tien over tien hangt de Trochbiter dan eindelijk in de kraan en snel planten we ons in de sloep. Gerda zet de auto even weg ( dat wil zeggen; laat de auto even door een handige vent wegzetten) en gaat naar de inschrijving. Wij peddelen rustig naar de kaagsociëteit waar vandaan de race zal starten. Eenmaal aangemeerd sprinten de eerste drie dames naar de wc en kan Jolande ( onze invalster uit Kampen) haar plekje aanpassen. Ondertussen pomp ik de vele liters water uit de sloep. Terwijl ik me op slag installeer bedenk ik me, dat ik sinds de eerste race in Ijmuiden geen enkele race meer geroeid heb, en dat maakt me toch ietwat zenuwachtig. Veel tijd om na te denken hebben we echter niet want de klok staat inmiddels op kwart voor elf. Tijd om te gaan!
Van de wedstrijd van vorig jaar weten we nog dat de startprocedure niet bepaald aanwezig is en ook dit jaar merken we dit weer. De eerste start, met twaalf sloepen tegelijk, is slordig en de sloepen liggen niet bepaald op dezelfde lijn. Wij hebben de tweede start en voor we het weten telt de starter al af. Blijkbaar zat er maar een minuut tussen de eerste start en die van ons. ( Ook nu zijn er dus nog sloepen niet helemaal klaar voor de start.) Hoe dan ook, wij zijn weg.

Al even vlot als onze voorbereiding schieten we nu met wind tegen het meerover. Met een slag van 31/32 blijven we zowaar drie 8-riemers voor. Lang niet slecht al zeg ik het zelf.
Aan het einde van het meer komen we even in de bewoonde wereld. Even in verwarring gebracht door een boei die voor de gigs blijkt te zijn, weet Gerda ons toch op koers te houden. Naast ons roeien de dames van de Iwan Franco en ook hun stuurman is in de war. Zij aan zij varen we uiteindelijk op de juiste boei af en nadat we deze boei aan bakboord gepasseerd hebben haalt de rus ( zoals Jitske dat zegt) ons in. Met de wind mee en nu ook de zon flink in het gezicht zetten we de achtervolging in.

De route gaat om een eilandje heen waar men ons vanaf de vele plezierbootjes zwijgend gade slaat. Nee geen aanmoediging of gejuich, we moeten het echt allemaal zelf doen. Even verslapt de aandacht en vallen we terug in snelheid. Gelukkig houdt Gerda ons bij de les en zodra we uit de luwte en de warmte zijn, beukt de wind weer op ons in. We hebben wind tegen en we zijn dus op ons best.
De Rus roeit nog voor ons, maar met ieder slag komen we een stukje dichterbij. Met de wind vol op de boeg kruipen we de ( ik citeer de speaker) de hoge sloep die veel wind vangt, voorbij. Opnieuw hebben we drie 8-riemers achter ons.

Na het scherp ronden van een boei zijn we terug op het meer. We gaan terug naar de startlijn. De wind komt nu van stuurboord en met af en toe vreemde golven is het moeilijk roeien, maar we blijven toch een gemiddelde snelheid van 7,3 km per uur houden. Het gaat geweldig! Ik bedenk me dat ik vorig jaar op dit punt al helemaal stuk was en merk meteen dat, dat nu zeker niet het geval is. Ondanks dat inhoud van mijn neus onophoudelijk haar weg naar buiten zoekt en ik bijna alle stukjes stof van mijn shirt wel heb gebruikt, voel ik me niet moe of slap. Opgewekt gaan we verder.
Al snel kunnen we de speaker horen die ons vanaf de toren aankondigt. We zijn terug bij de startlijn en kunnen ons klaar maken voor deel twee van de race. Terwijl we voorbij de sociëteit komen, horen we ( vooral) Martine en de heren van de Twirre ons toejuichen. Gedragen door de aanmoedigingen gaan we op naar Warmond.
Het waait nog steeds hard en het lijkt zelfs alsof de wind nog aanhaalt. Het deert ons niet, we zijn op ons best met wind tegen. Al snel bereiken we de bebouwde kom van Warmond. We kijken onze ogen uit naar de enorme grote villa`s en weten meteen waarom de sociëteit niet gewoon clubhuis heet.
De brug die in mijn herinnering erg lang op zich laat wachten, zijn we al voorbij en pas nu begin ik vermoeidheid te voelen. Geen nood we zijn er al bijna. Nog een laatste stuk rechtdoor en dan de bocht om naar de finish. De grote sloepen achter ons zijn uit het beeld verdwenen. We gaan achter de Bruzer aan( zo af en toe denk ik ze te kunnen horen). We passeren een waslijn met vlekkeloze witte onderbroeken model iglo en enigszins afgeleid door het mededeling dat deze ondertenten weer helemaal "hot" zijn, roeien we verder. Het laatste stukje op het meer is nog geen honderd meter en Jitske vraagt of er nog een eindsprint inzit. Ik vind het prima, op karakter kun je alles en dat geldt voor alle meiden in de Trochbiter. Een eindsprint wordt het dus.
Gerda telt af en met de laatste twintig slagen waarbij we alles geven, glijden we over de streep. Ergens in de verte klinkt een toeter en ik geloof dat we klaar zijn. Gerda geeft het verlossende antwoord. We hebben het gehad. De 15 kilometer zitten erop en moe maar voldaan roeien we terug het haventje in.
Gelukkig was de race niet langer dan 15 kilometer, want het kraken wat we tijdens de race hoorden, bleek afkomstig te zijn van Florian haar voeten steun, die het met de laatste slagen van de sprint begaf, waardoor roeien niet meer zal gaan.
We hebben volgens de klok precies twee uren geroeid, wat betekent dat we gemiddeld dus 7,5 km per uur geroeid hebben. Dit is lang niet gek. Nadat Angela ook wel bekend als Alegna naar toilet geweest is, peddelen we rustig naar de kraan. Gerda haalt ( nu zelf) de auto en trailer op en wij zorgen voor de sloep. Al snel staat de sloep weer op het droge en kunnen we terug om te douchen. Hoewel het niet ver lopen is, slaan we lift met een bootje niet af en gezellig dobberen we met z`n allen terug naar de haven. Na het douchen is het zoeken naar een plekje uit de wind en in de zon, en begint het wachten op de prijsuitreiking. Natuurlijk moedigen we ondertussen de heren van de Twirre even aan en genieten we van de roeiermaaltijd. Gerda is terug naar de auto om daar de meneer van de ANWB te laten kijken en luisteren naar het vreemde geluid wat we op de heenreis hebben gehoord.( Waarmee ook meteen de ietwat late aankomst verklaard is.) De meneer van de ANWB kan niks vinden,want de bus houdt zich gedeisd. Met de tip om dan misschien maar even de knop van de trekhaak te smeren, vertrekt de meneer weer en is Gerda toe aan haar zo verdiende vegetarische maaltijd. Daar de vegi-burger nog altijd niet gaar is, blijkt de maaltijd uit alleen friet te bestaan. Om half zeven was het tijd voor de prijsuitreiking van zes uur en uit de lijst bleek dat wij op een verdienstelijke 10e plaats zijn geëindigd. ( Van de 24 sloepen was dit niet slecht. ) Tevreden rijden we vergezeld door het vreemde geluid wat nu opeens wel weer klinkt, naar huis en maken we ons klaar voor de race in Hindelopen volgende week.