Hier volgt het wedstrijdverslag van de Harlingen - Terschellingrace

Verslag HT 2010.

12 mei om precies te zijn.

Om kwart over 9 hadden we afgesproken in de sloep. Joyce en Florian kwamen om kwart over 8 aan met de boot van Terschelling (De dames moeten de dag en avond ervoor nog werken) met de mededeling dat de zee wel heel erg glad was .
Florian was wat vergeten en moest dus nog even snel met de auto naar het Oosterpark. Ook gingen ze nog even snel naar de supermarkt, om snikkers te halen, die ze tijdens en na de race konden oppeuzelen.
Ondertussen was Angela gekomen met macaroni voor de liefhebber, dit kon dienen als krachtvoer voor de wedstrijd. Ook de heren van het roeiteam de Twirre hadden zich bij mij thuis verzameld voor de macaroni hap. Al met al was het een drukke zenuwachtige boel hier, met veel te veel herrie om lekker wakker te worden.
Kwart over 9 zaten we allemaal in de Trochbiter. Ik (Gerda) aan het roer, Joyce en Jitske op slag, met daar achter Florian, Angela, Stineke en onze gastroeister Bianca. Geeske moesten we dit jaar missen, zij had een familiefeestje in Denemarken. Maar ze zou er voor zorgen dat de hele familie aan ons en onze race zou denken.
Het eerste startschot ging toen wij nog vast zaten aan een rubberboot. Paniek!!! Losmaken!!! Wij hadden dus de 2e start.
Gelukt, 5 over half 11 mochten wij ook van start in de Willemshaven. Het was een ordelijke start en de dames luisterden, na een reprimande uitstekend, naar hun stuur.
Met 30 snelle slagen gingen we op weg. We starten naar mijn idee helemaal aan de verkeerde kant, maar ja daar heb je als team natuurlijk niets over te vertellen. Er stond nog een behoorlijke stroom tegen en de dames moesten flink aan de bak. Al in het Hanerak waren we de Wetterspetter voorbij en er ontstond al snel een behoorlijk gat tussen ons in. Op de Blauwe Slenk haalden we ook onze concurrent de Tobbe in. Helaas de Onvervaard bleef ons steeds een stukje voor. Eenmaal op de Vliestroom haalde ons sloepje 10,5 kilometer per uur. Angela vroeg zich hier af waarom we dan niet eindelijk die andere sloepen inhaalden. Maar helaas ook de andere sloepen hadden een flinke stroom mee.
Hier begonnen de dames honger te krijgen en ik begon reepjes uit te delen. Waar vooral Jitske bijna in stikte en die Angela met haar linker hand zo uit de lucht greep. 1 van de fotografen, die toch graag een foto van ons wilde maken( tja zo’n sloep vol mooie meiden) kreeg van Joyce een middelvinger, omdat ze het even allemaal had gehad. Niet zo heel aardig gebaar overigens. Deze fotograaf droop dan ook snel af en ging maar foto’s maken van iemand anders. Ach wij hadden onze eigen privé fotograaf Erik, die jammer genoeg wel op hele grote afstand van ons zat.
Eenmaal bij de boei van het Schuitengat, werd het wel heel erg druk. In het begin van dit vaargeultje vaarden we sloep tegen sloep. Maar eenmaal in het stuk met de kikvorsmannetjes aan beide zijden, was het water voor ons alleen. Alles ver voor of achter ons, hadden we van niemand last. Alleen dan van de riemen die de grond steeds raakten en de stroom tegen, die het roeien toch wel heel zwaar maakten. Bianca die dacht dat we er bijna waren kreeg een domper toen ze zag dat we nog een flinke hoek moesten maken.
En toen Stineke vroeg hoe lang we nog moesten en Angela vertelde dat het nog een klein uurtje was, zonk de moed toch wel en beetje weg.
De laatste kilometers zijn dan ook door alle dames geroeid op hun tandvlees. Net voor de haven konden we eindelijk toch de Onvervaard inhalen. Yes! En samen met de Nou En gingen we over de finish. Het was een zware en warme, heel warme race. Maar iedereen heeft het uiterste uit zichzelf gehaald. We hebben zelfs 8-riemers ingehaald met mannen. Dus hoe de uitslag ook zal zijn. We hebben ons best gedaan!
Joyce had de Juttersbitter in de tas en er stonden jongens op de kade met bier.
En toen Andre, de schipper van ons volgschip ons de Beerenburg kwam brengen, waren we klaar om het feestweekend te beginnen.