Hindeloopen 2010

12 mijl van Hindeloopen.

Zaterdagochtend ( vroeg): ik schuif de gordijnen open en zie een mooie blauwe lucht. ( joepie!?) Terwijl mijn blik daalt naar de boom in mijn achtertuin, daalt mijn goede humeur mee. Het waait. Liever gezegd; het lijkt wel een storm. Ietwat minder enthousiast trek ik mijn roei kleding aan en eenmaal beneden zie ik door het woonkamerraam een grijs-zwarte lucht. Mijn humeur is inmiddels tot min tien gedaald. Daar gaan we weer!
Net als vorig jaar is het geen weer voor een sloepje als het onze om erop uit te trekken. ( In 2009 moesten we vanwege meerdere blessures tot de conclusie komen dat roeien met een wind zoals die toen waaide niet te doen was en zijn we niet gestart). Vandaag dreigt dezelfde situatie, maar we zijn het stilzwijgend met elkaar eens dat we hoe dan ook gaan starten. Een aftocht zoals vorig jaar zal er in geen geval komen.

Om half negen ligt de Trochbiter dan ook in het water en kan Nienke haar plekje aanpassen. Nienke is vandaag voor het eerst weer aanwezig en haar rentree zal meteen al een zeer noemenswaardige blijken.
Om kwart over negen leggen we ons sloepje naast de Twirre en kan Gerda naar het palaver. Er valt zeker veel te bespreken want de wind is vandaag de bepalende factor. Gelukkig ziet de organisatie in, dat het traject zoals deze gepland stond niet te doen is, en wordt er een nieuwe route uitgezet.
Voor de dames zal dit een route van 10 kilometer zijn waarvan de eerste vijf kilometer vol tegen de wind in gaan. Wij krijgen startnummer 2. Nummer 1 is vandaag voor onze concurrent de Najade.
De start is om 10.00 uur ( Dit in verband met het voetbal die middag) en wij starten dus om 10.02 uur. De wind staat recht op de startlijn en de dertig deelnemende sloepen hebben het erg druk met het op tijd en recht op de startlijn blijven liggen. Gelukkig hebben wij de tweede start en kunnen we de kluwen sloepen achter ons houden.

Onze start gaat goed en al snel zijn we de haven uit. De golven beuken meteen op ons in en voor we het weten zijn we ( vooral de dames in de boeg) drijfnat van de golven die over de sloep heen slaan. KOUD!!! Nog voordat we onze slag te pakken hebben worden we heen en weer gegooid op de golven en ik vraag me af of we het gaan overleven. ( Misschien is nu tijd een paar famous last words?)
Als ik naast me kijk merk ik dat we wonderwel gewoon vooruit komen. Toegegeven het gaat met een gangetje van net 3 km per uur, maar toch! Dat we zeer zeker wel vooruit komen blijkt uit het feit dat we al erg snel de dames van de Najade voorbij gaan en daarmee meteen op kop liggen. Ik bedenk me ineens dat we met wind tegen ook eigenlijk op ons best zijn, en er gaat dus een slagje bij. Als ook de dames op boeg dit in de gaten hebben komt het ritme terug en kunnen we af en toe zelfs gewoon even lekker roeien.
Het gaat vliegend ( en dan hebben we het niet over hoe we af en toe los van het water komen, maar over hoe we vooruit komen en nog altijd voorop liggen.) De herenteams komen, zij het met moeite, om ons heen, maar wat de damesteams betreft zien we slechts in de verte een sloep aankomen. Wachtend op het moment dat keerboei in zicht komt valt de tweede bui op ons neer en verdwijnt het gevoel uit de tenen en handen van Angela. Nienke had haar deze eerste wedstrijd iets anders voorgesteld, maar geniet volgens mij net als ik van dit "echte"reddingsroeien.
We gaan door, maar het wachten op de keerboei begint te lang te duren en we zakken een beetje in. Met de woorden van Gerda " er kan nog meer bij" dient de volgende ( bijna) bui zich aan en klapt er ook meteen een geweldige golf over ons heen. Het zonnetje wat zo af en toe tussen de wolken door kwam kan ons niet meer droog krijgen.
Na nog een kwartier roeien ziet Gerda de boei en gaan we met herwonnen moed weer een tikje sneller. Naast ons roeien de heren van de grutte Bear ( met 8 mannen). We kijken opzij en merken dat we de heren gewoon voor blijven. We gaan de strijd met de heren aan en ondertussen blijken we nog geen 300 meter van de keerboei te zijn verwijderd. Een eerder gedachte dat deze boei weleens niet gelegd zou kunnen zijn, en we gewoon het traject van de heren roeien, is daarmee weg.

Met een gejuich draaien we als eerste damessloep om de boei en volgas gaan we terug. We surfen op de golven en het kost enige moeite om een slag te vinden waarbij je ook daadwerkelijk de riem in het water kan krijgen en houden. De golven zijn dusdanig vreemd dat gewoon roeien ook nu niet echt makkelijk is, maar het lukt ons toch om op een slag van 31 te komen.
Achter ons zie ik dat de Garuda ook de boei bereikt heeft en dat ze nu de achtervolging op ons inzetten. Wat met tegenwind ons voordeel is, is nu ons nadeel. Klein als we zijn, vangen we niet veel wind en de Garuda loopt dus op ons in. Wat zou het toch een stunt zijn, als we ook nog eens als eerste in de haven terug zouden zijn!
De terugreis duurt een stuk korter als de heenreis, maar om nu al een versnelling in te zetten en vol te houden is te vroeg. We moeten nog even volhouden op het huidige tempo. Het wordt lastig. De Garuda zit ons op de hielen. Even speelt de gedachte dat, als we het inderdaad opredden om de dames uit Hindeloopen voor te blijven, we misschien ook wel 1e in het algemeen klassement kunnen worden. Een blik naar achteren leert me dat, dat wellicht toch iets teveel gevraagd is. De dames zitten al naast ons.
Stiekem kijk ik even om. Ik zie dat de haven al op minder dan honderd meter van ons vandaan is. Naast ons roeien de dames van de Garuda, de strijd barst los. Een versnelling wordt ingezet. Het is geen sprint, maar iedere slag heeft kracht en telt mee en de meiden achter me weten dit. Met vereende krachten wordt er gestreden, het lijkt ineens of de golven niet meer bestaan. Er is nog maar 1 doel. De Garuda mag niet ons niet voorbij. We roeien voor wat we waard zijn. De adrenaline giert door onze lijven, maar we komen net tekort. Vlak voor de haven lukt het de thuis ploeg om, om ons heen te komen.
Met een tijdsverschil van slechts 8 secondes passeren wij als tweede dames team de eindstreep.
Genietend van wat we zojuist gepresteerd hebben roeien we rustig naar de kraan. Deze race was in alle opzichten heftig. We zijn moe maar voldaan en nu al tevreden, wat de uitslag ook mag zijn. Een betere revanche op de aftocht van vorig jaar kun je, je niet wensen.

Terwijl Angela bibberend de douche op zoekt zetten wij de sloep weer vast op de trailer en kunnen wij ook bijna als eerste gaan douchen. ( Het heeft toch zo z`n voordelen als je tijdens de wedstrijd een beetje opschiet!)
Na de douche zijn we zowaar weer een beetje mens en kunnen we ons plekje zoeken in een zeer volle Foeke. Terwijl het Nederlands elftal al net zo op dreef is als ons, proberen wij onze ( alweer) gastroeister Jolande transfer vrij te krijgen door haar een woning in Sneek aan te bieden. Helaas. Tijdens de rust van de voetbalwedstrijd is het tijd voor de prijs uitreiking en als eerste is ons klassement ( dames 1) aan de beurt. Er is maar 1 beker en tot onze grote vreugde is deze beker voor de Trochbiter. We hebben gewonnen!
Nog even wordt het spannend als de uitslag van het algemeen klassement bekend wordt gemaakt. Normaal gesproken is een tijdsverschil van 8 secondes niet genoeg voor de Garuda om te winnen en we hebben dan ook hoop op nog een eerste prijs. Helaas voor ons, blijkt de Garuda toch te hebben gewonnen. Omdat we met tegenwind zoveel langzamer geroeid hebben als de snelheid waarop we onze weerstand gemeten hebben, is er van een fatsoenlijke vergelijking geen sprake meer. We komen uiteindelijk bijna 7 minuten te kort en zijn daarmee dus tweede in het algemeen klassement.

We zijn hoe dan ook toch erg tevreden. Nienke haar eerste wedstrijd resulteert in beker en Jitske haar laatste wedstrijd is er een geworden om niet snel te vergeten. Nienke welkom terug en Jitske een behouden vaart toegewenst. Voor de andere dames volgt nu een welverdiende zomerstop.