Maasrace 2010

ploeteren op de Maas.

Zaterdag 4 september, vroeg in de ochtend.
Ik heb me verslapen ik weet het zeker. Met een ruk kom ik overeind en kijk ik op de wekker. Kwart voor zes. Gelukkig het was een vergissing ik mag nog een uurtje verder slapen.
Als de wekker om kwart voor zeven dan echt gaat, heb ik geen flauw idee waarom dat ding gezet was, en bedenk ik me wat voor dag het is. Een blik op de stapel roeikleding leert me dat ik vandaag moet roeien. Oh ja de Maasrace! Altijd leuk!

Om half acht en een beetje later komt Gerda met de sloep aanrijden en kunnen we vertrekken richting Rotterdam. Evenals vorig jaar weet Gerda nog steeds niet waar we precies heen moeten en mag de Gees-Gees weer voorin. Na slechts 1 verkeerde afslag te hebben genomen, komen we mooi op tijd aan bij het STC ( Scheepvaart en Transport college) aan de Lloydkade. We stellen ons op in rijen van drie achter de kraan en de eerste wachtsessie begint.
Het kranen is ietwat chaotisch, maar uiteindelijk ligt de Trochbiter in de Maas. Na een bezoek aan het toilet gaan we ons bakkie halen in de kantine, waarvoor we eerst een flink aantal traptreden moeten nemen. Wanneer ik halverwege de trap iets te hardop denk: "Laat die wedstrijd maar zitten", krijg ik nogal wat bijval van de dames. Gelukkig blijken we beter te kunnen roeien dan te kunnen traplopen.
Gerda gaat naar het Palaver terwijl wij ons in de sloep klaarmaken voor de sleep naar de Erasmus brug. De wedstrijd zal om half twee starten met de welbekende massa start, maar voor het zover is, moeten alle sloepen eerst nog naar de zogenaamde wachtkamer gesleept worden. Vanuit deze wachtkamer ( de Holland-Amerika kade) mogen we, zodra de gele vlag wappert oproeien naar de startlijn. Ook nu weer enige chaos. Overal dobberen sloepen zoekend naar een plekje om aan te leggen. Wat is de bedoeling waar moeten we heen en mogen we hier liggen? We moeten nog een uur wachten en het terrasje op de kade ziet er aantrekkelijk uit. Zodra we de sloep vast hebben gelegd, worden we echter verzocht om aan de overkant te gaan wachten. Trossen los dus maar weer, en nog vrolijk een stukje rond dobberen.
We hebben nog een uur de tijd en dus kan Jolande ( die nog steeds niet bij ons roeit en toch meestal bij ons in de sloep zit) nog net even achter de bus duiken voor een sanitaire stop. Zodra ze terug komt schijnt iemand een gele vlag te hebben gezien en meteen is er een en al drukte in de haven. We mogen oproeien! Verward bedenk ik me dat we nog lang niet een uur gewacht hebben en dat het dus waarschijnlijk ook nog geen half twee is. Hoe dan ook, we gaan naar de start.

Om bijna één uur schijnt de rode fakkel en om negen minuten over één, klinkt het startschot. Samen met de Garuda zijn wij de enige zesriemer en vooraan liggen op de startlijn zou voor veel overlast voor andere sloepen zorgen. Wij laten de meest fanatieke teams voor gaan en kunnen zo ongehinderd van start gaan.
De Maas is onrustig. Vanwege de wereld haven dagen is er veel drukte op het water waardoor de golven ons van alle kanten heen en weer slingeren. We roeien echter onverstoorbaar onder de Erasmusbrug door, voorbij aan het, in grote getallen, op de tribunes aanwezige publiek. De start van de maasrace vind ik zelf de leukste happening die er is en ik geniet van alles om me heen. De rest van de race is daarmee vergeleken een beetje saai, maar wel goed te doen. Vooral nu het weer goed mee werkt, gaan we goed op slag en met een goed tempo, de Maas af.
Voor aanvang van de wedstrijd wist Gerda ons goed en slecht nieuws te vertellen en het slechte nieuws was dat we op de terugreis wind tegen, maar stroom mee hebben. Het goede nieuws is dat we in tegenstelling tot vorig jaar al vlak voor de Erasmusbrug mogen finishen. Dit scheelt bijna twee kilometer van stoeien op de Maas. Persoonlijk vind ik dat vooral dit laatste stukje ( wat we vandaag dus niet hoeven te doen) een extra krachtmeting is, waar wij altijd erg goed uit de verf komen en ook vaak nog een team in kunnen halen.

Door de wijziging in de route is het totaal aantal kilometers op 14 komen te staan en valt de race dus voor ons erg goed te doen. Voor we het in de gaten hebben zijn we al op het keerpunt en, en passant, halen we nog even een 8 koppig dames team uit Zeeland in. De mentale klap komt goed aan, want tijdens de terugreis wordt het gat tussen ons en de nu allerlaatste sloep steeds groter. Hoewel de Maas nog steeds onstuimig is komen we goed vooruit. De gemiddelde snelheid komt niet onder de 7,2 km per uur uit en dat is gezien onze trainingen en fitheid voldoende.
Wachtend tot we in de buurt komen van Tropicana ( het focus-point van deze race) probeer ik me te bedenken wat Gerda nu ook alweer had gezegd over wind en stroming. Ik voel echt geen verschil tussen de heen reis en de terugreis. Ook onze snelheid doet niet vermoeden dat we nu echt stroom tegen hebben. We roeien door en al snel bereiken we Tropicana en mogen we de stuurboord uit, het centrum in varen.
De wind en de golven vallen weg en de slag kan weer iets langer en met meer kracht gemaakt worden. Nu ik weet dat we aan het einde van deze grachten al bij de finish zijn, probeer ik de kracht die ik nog heb, in iedere slag te leggen en ik hoop dat de dames achter me dit ook nog kunnen. Het roeien door de grachten duren iets langer dan ik me had ingebeeld en na nog maar een brug en weer wat mensen, vraag ik me af of ik wellicht iets te vroeg met de rest van m`n krachten ben gaan smijten.
Dat we er nogal afgemat uit zien blijkt wanneer we een jong gezin voorbij varen waarvan de kinderen medelijden met ons hebben en de vader vraagt of we echt wel vrijwillig in de sloep zitten. De aanmoedigingen die daarna volgen doen ons goed en we gaan door naar de finish. Nog een brug en een bocht en we zijn er.
In de verte hoor ik het eindsignaal klinken en dat is het teken om een eindsprint in te zetten. Moe en vooral flink door elkaar geslingerd door de Maas, komen we over de streep. We hebben de race gehad en moeten nu nog even zonder slag of stoot terug naar de kraan zien de te komen. Na het nodige smijtwerk met de touwen en het wel of niet of toch weer wel de riemen opruimen, worden we door een van de vrijwilligers terug gesleept naar de Lloydkade, waar het wachten op de kraan weer kan beginnen.
Ook nu is er geen haast en kunnen we minstens anderhalf uur wachten eer we onze Trochbiter weer op de trailer hebben.
Voor de douche is er geen tijd meer, maar en hap eten lukt nog wel. Tussen de happen door wordt de prijsuitreiking gedaan en worden wij, als zesriemer, nog even naar voren gehaald om een doosje pleisters in ontvangst te kunnen nemen. Schijnbaar denkt de organisatie dat we die nodig hebben, omdat we met slechts zes dames in een klein sloepje nogal hard moeten werken en dat wij niet gewend zijn.
De uitslag is zoals we hadden kunnen verwachten. Van de 11 dames teams zijn we 8e geworden. In onze klasse zijn we 3e geworden.
De eerst volgende race is 9 oktober in Amsterdam. Ook daarvan volgt z.s.m. een verslag.