Kaagrace 13 juni 2009.

Het wordt zomer en voor het eerst zal ons team afreizen naar de Kaag, om mee te doen aan de Kaagrace, die dit jaar niet alleen voor whalers, maar ook voor alle andere sloepen gehouden wordt. Hoewel ik eenmaal eerder met een ander team de kaagrace heb kunnen roeien, komt de route langs de pittoreske smalle weggetjes me toch niet zo erg bekend voor. Gelukkig zien we in de verte een kraan staan en met volle moed rijden we daar op af. Eenmaal aangekomen, ( nou ja in de buurt van) worden we naar een stukje land gestuurd om daar een draai te maken om zo keurig achter in de rij te kunnen aansluiten. De weg is slechts breed genoeg voor één auto en dus, moet gepast en gemeten langs deze weg gereden worden. Het wachten op de kraan duurt niet lang en al snel zijn we aan de beurt. Voordat we onze sloep te water kunnen laten, wordt ze nog aan beide zijden beplakt met een sticker, waarbij wij ons afvragen of de lak op de sloep dit wel kan hebben. Bewapend met de afzichtelijke blauwe sticker, wordt de Trochbiter dan toch te water gelaten en kunnen wij met de auto en trailer verder rijden langs het nog altijd smaller wordende weggetje. Aan het einde van de weg belanden we bij het pondje en met onze tegoedbonnen laten we ons overzetten naar het clubgebouw van de Kaag. Het is voor zover ik weet de enige sloeproeivereniging waar ik ooit geweest ben met een dergelijk luxe clubgebouw en daar naast nog een heuse starttoren. ( Hier worden vast meer wedstrijden gehouden.) Erg comfortabel om meteen na de training te kunnen douchen en dan aan de bar te kunnen blijven hangen. Nu eerst even belangrijker was, het vinden van het toilet en het klaarmaken van de sloep. Het is al warm en de zonnebrand vloeit weer rijkelijk. We zijn er klaar voor. Dames en heren starten gescheiden. De dames roeien eerst en zodra alle dames teams terug zijn, mogen de heren van start. De start van de dames is chaotisch. Vanaf de toren heeft men ongetwijfeld een prachtig mooi overzicht van alle sloepen, maar controle is er zeker niet. Er zal gestart worden met 10 sloepen tegelijk en hoewel wij al leuk op de lijn liggen, zien we om ons heen diverse teams, die de start al ruimschoots voorbij zijn, en ook een enkele sloep die vanuit het achterveld nog net met een vliegende start ( is niet toegestaan) aan de race kan beginnen. Het is rommelig, maar uiteindelijk vindt iedereen zijn plekje en zijn we onderweg voor de 15 kilometer lange wedstrijd. Het is warm en het lukt me niet de slag te krijgen zoals die door Angela en Sandra op slag, gemaakt wordt. Het duurt niet lang eer we aan alle kanten voorbij geroeid worden. We zijn onderweg in de richting van Buitenkaag en gaan daarbij langs de Kogjespolder. Even verderop moeten we dan om een eilandje heen roeien en dan terug gaan tot deze zelfde polder. Bij het passeren van het eilandje vergapen we ons aan bakboord aan de grote hoeveelheid luxe motorsloepen en zie ik Gerda weer druk in de weer met de route kaart. Aan welke kant moest de boei nu toch ook weer gerond worden. Het blijkt aan bakboord te zijn en met een bocht om de boei heen roeien we nu in de richting van het volgende eilandje. Het rondje om dit eiland behelst ongeveer twee kilometer, maar zonder wind in een smalle sloot en in de volle zon is het geen pretje. Een enkel toerist moedigt ons ( ik denk vanuit medelijden) nog even aan, maar het doet me niet veel. Ik ben al moe. Na het bakboord ronden van dezelfde boei als eerder, kunnen we met een klein briesje tegen weer terug roeien in de richting van de start. Wie nu denkt dat dit het einde van de race is heeft het goed mis, want na het passeren van de startlijn wordt er vrolijk verder geroeid in de onderste lus van zo ongeveer 6 kilometer. Terwijl we langs het Kaaggebouw roeien bedenk ik me dat ik nu net zo lief aan die bar had gehangen en dat het "laatste stkje" zoals dat zo mooi heet, wel aan mij voorbij mag gaan. Ik heb helaas pech. Naast me zie ik de sloepen van heren al te water gaan en kom tot conclusie dat we niet erg vlot zijn vandaag. Het is nog vijf kilometer, maar ik weet niet waar ik de energie vandaan moet halen. Ik eet wat en mis meteen een slag, waardoor ik Sandra in de weg zit. Jakkes wat een gedoe. Normaal gesproken eet ik niet, maar ik moet ergens kracht vandaan vinden. We gaan door. Van de vorige keer weet ik nog dat we een scherpe bocht naar stuurboord maken en dan in Warmond aan belanden. De bocht is in aantocht en ik bedenk me hoe de route er verder uit zag. Ik weet nog dat we nog een brug passeren en dan op de laatste twee kilometer zitten. De brug laat ( veel te ) lang op zich wachten en ik vrees dat ik het team behoorlijk in de steek laat. Ondertussen doet Gerda haar best om een rijke vrijgezel te spotten, maar ook daarin blijken we niet te best te zijn. We vergapen ons opnieuw aan de pracht en praal van de elite en haar huizen en vragen af, of wij niet gewoon alleen het tuinhuisje als woning mogen hebben. De concentratie is duidelijk weg en het is een kwestie van overleven. De brug is gelukkig wel geweest en volgens Gerda is nu niet ver meer. Sceptisch als we zijn wanneer Gerda over afstand spreekt, laten we die info voor wat het is. We gaan door. Langs ons heen varen sloepen met net iets te veel power en we maken ons boos over de "golfslag"die daar vanaf komt. Dit alles om maar niet te hoeven toegeven dat we er allemaal knap doorheen zitten. We maken nu een bocht naar bakboord en wanneer we de bosjes aan bakboord zien, weten we dat de lus bijna voltooid is. Nog honderd meter tot de finish. ( volgens Gerda dan) we geven nu ook al onze bonuspunten weg en in verre staat van ontbinding dwarrelen we over de eindstreep. Ik had me behoorlijk vergist in de staat van mijn lijf en conditie en ben ook niet in staat om nog bij te dragen aan het fatsoenlijk naar de kraan toe roeien. Met gedeelde halve kracht zetten we de sloep na het kranen weer vast en strompelen vervolgens weer naar het pondje om met de tweede bon weer overgezet te kunnen worden. Eerst maar een douche. Na het douchen, kunnen we nog mooi een stuk van de race van de heren zien, om ons vervolgens te goed te doen aan zeer goed te noemen bbq. Zelfs aan Gerda is gedacht. Voor haar wordt speciaal een visschotel ( waar wij allen jaloers op werden) geserveerd met als klap op de vuurpijl een geheel vegetarisch komkommer(mannetje). De maaltijd is goed, het is mooi weer en we genieten nog ruimschoots na. (Van het weer en de sfeer dan wel te verstaan.) De uitslag van de race is niet noemenswaardig. Er zal nog veel getraind moeten worden, zeker door ondergetekende.