Harlinger Kampioenschappen

Nou ja, moet kunnen!.

Het is nog geen week geleden dat we toch ietwat doorgedraaid van het 64 uur roeien in Kampen terug kwamen, en ons zelf een weekje rust hadden beloofd.
Maar ja, wat doe je als je voor eigen publiek en in eigen haven een wedstrijd kunt roeien? Die laat je toch niet schieten?
En dus zaten we zaterdag nog steeds ietwat doorgedraaid, maar met Mariete en Jacoba als versterking weer in onze eigen vertrouwde Trochbiter. Een wedstrijd over 15 kilometer lag in het vooruitzicht met een groot deel daarvan ( gelukkig ) in de haven.
Na 64 uur roeien, moet een stukje van 2 uren toch ook nog wel lukken.

Klein maar fijn als we zijn mochten wij als nummer vijf starten. De start was pal naast de sloepen steiger en daar waar wij eerst rustig beginnen als het om een training gaat, moest nu meteen de slag 30, 31 gehaald worden.
Gelukkig was de spanning van de wedstrijd genoeg om ons goed op gang te krijgen en na de eerste tien slagen van een snelle start, kon het tempo goed gevonden worden. Al snel lag de Zuiderhaven achter ons en konden we via de sas brug stuurboord uit naar de visserijhaven. Met de stroom tegen voerde het parkoers ons tot aan het einde van de haven voorbij sponsor vermillion. ( We hadden best even willen zwaaien, maar helaas waren we even druk met het voor blijven van de concurrenten.)
Voorbij het keerpunt bleek al snel dat het 64 uur roeien ons toch van de meeste energie beroofd had en onze concurrenten waren deze keer sneller. Gelukkig volgde nog een groot deel met stroom mee en daar werd dan toch de eerste sloep door ons ingehaald. De Najade.
Op naar de volgende sloep en op naar het open water.
Met open water kwam ook open ruimte en dus wind… veel… en hard (in ieder geval voor ons dobberbootje genoeg om net niet lekker vooruit te komen).
Met veel harde wind mee, konden we met een lange slag goed op tempo blijven, echter het was niet genoeg om ook maar in de buurt te komen van een sloep voor ons.
Als bijna laatste keerden we ( voor mijn gevoel) halverwege de boontjes en mochten we met stroom en nu ook wind tegen ons een weg terug worstelen. Prettig was het niet. Leuk, al evenmin. Vlot zeer zeker niet, maar we kwamen blijkbaar toch vooruit, want na een half uur wroeten tegen stroom en golven en wind kwam de haven weer in zicht.
Nog even fraai ( !) op de foto en als de bliksem op naar de finish.
Bij de eerste brug was de finish en met een eindsprint was de toch (door mij in ieder geval) onderschatte race voltooid.
Dat ook de mensen op de kade met ons mee leefden en onze vermoeidheid deelden bleek uit het wegblijven van applaus. Alleen directe familie en Geertje waren met luid applaus aanwezig en Geertje wist met vol enthousiasme te melden dat ze er maandag met de training zou zijn. …Maandag met de training??? Al peddelend naar ONS plekje aan de sloepensteiger liet ik deze mededeling even zakken. Maandag trainen…dus.

Nou ja, moet kunnen!