Grachtenrace Amsterdam 2010

Bruggetje hier, bruggetje daar.

Het is acht uur en Nienke staat zoals afgesproken met de auto voor. We rijden naar Zurich om daar Angela en Melinda op te halen.
Melinda roeit gewoonlijk in de Terschellinger sloep Lady Killer, maar deze sloep doet vandaag niet mee. Melinda wilde de grachtenrace echter toch wel eens meemaken en stapt daarom vol goede moed bij ons in de Trochbiter.

Gerda is een half uurtje eerder vertrokken, en als wij ( op eigen houtje en ook nog eens zonder verkeerd te rijden) bij de kraan in Amsterdam arriveren, zien we dat de sloep al in het water ligt.
Na ongeveer een kwartier stoeien met een wel zeer inhalige parkeerautomaat, kunnen we het achttien euro kostende parkeerkaartje achter de vooruit leggen, en met het pondje achter onze sloep aan varen.
Het is tien over tien. We plakken nog snel het pols-plas-bandje om de stuurboord dan wel bakboord pols en installeren ons in de sloep, waar we de komende drie uren elkaar zullen moeten vermaken.
Melinda is zeer verheugd te zien dat wij voetsteunen hebben in plaats van een balkje en ziet het met deze race helemaal goed komen.
De eerste start is om 11 uur en om Melinda even het gevoel van onze riemen te laten ervaren, roeien we voor de vorm even een stukje heen en weer. Het blijkt op zijn zachts gezegd even wennen voor haar.
Om 11.12 uur mogen wij samen met de Danser, de Skomskowster en de Onvervaard, starten. De strijd barst meteen los en wie het eerst bij de brug is heeft de eerste slag al gewonnen. Wij hebben echter de opstartprocedure van een diesel en daarom slaan wij deze eerste krachtmeting maar even over.
De spoorbrug biedt geen probleem en keurig naast elkaar schuiven de Trochbiter en de Onvervaard onder de brug door het IJ op. De Onvervaard heeft daarbij de binnenbocht en komt zo voor ons te liggen. De ander twee sloepen liggen al verder voor ons en zien we niet terug. We zoeken onze slag en na inderdaad een half uurtje is de slag gevonden en zijn de diesels warm. We halen een slag 30, 31 en we gaan ca 7,4 km per uur. Als we dit kunnen vast houden zou het erg mooi zijn.

Ondertussen draaien we het Lozingskanaal in en zien we links en rechts de eerste woonboten. De bewoners genieten op hun terrasje met hun bakkie leut van de zon, terwijl wij niet erg stilletjes en zwetend door diezelfde veel te hete zon voorbij komen. Met het idee dat er nog minstens honderd sloepen na ons komen, zullen er vast nog vele bakkies op het terras volgen. Wij moeten voorlopig gewoon door naar de volgende brug.
Nog altijd vlak voor ons roeit de Onvervaard en vlak daarvoor dobbert de Paardekreek. Zoals ieder jaar geeft de stuurman geen enkele ruimte en kan de veel snellere Onvervaard er niet langs. Wij profiteren hiervan en komen dichterbij, maar weten dat ook wij gedoe zullen krijgen met de Paardekreek. Gelukkig ziet Gerda op het juiste moment een gaatje en kan ze ons direct na de brug voorbij dit obstakel loodsen.
We roeien nu in de Singelgracht en komen in de buurt van de Amstel en het wordt drukker op de route. Zodra we de Amstel op komen ziet Gerda ons volgende doelwit. De sloep met 8 dames moet nog even voor de brug ingehaald worden zodat we onder de brug geen botsing krijgen. Het lukt ons niet om voor de brug de dames in te halen , maar met ons kleine sloepje is het ook mogelijk om een minder brede doorgang van de brug te nemen zodat we toch gewoon kunnen blijven inhalen. Direct na de brug komt er slagje bij het tempo op en halen we de 8 dames in.
We stomen door en al gauw kunnen we de Amstel verlaten en het Amstelkanaal op draaien. Aangemoedigd door de nog niet veel gehoorde, maar toch al bekende stem van Martijn gaan we op jacht naar de volgende sloep. We zijn onderweg naar het Olympisch stadion en dus al bijna op de helft van de race.
Het Amstelkanaal gaat over en in Zuider Amstelkanaal en bij de zoveelste easybootcover ( zo een als wij ook over de sloep hebben), verschijnt het Olympisch stadion. Voor me hoor ik de dames van de Virgo en de Onvervaard en vlak daarvoor roeien de dames van de Wetterspetter en de Parel van Bru. Ik ruik bloed en vergeet meteen dat ik eigenlijk al moe ben. Vol nieuwe energie, wat ik op verzoek moet delen met Angela, stel ik vast dat we al deze sloepen gaan inhalen en we daar meteen mee beginnen. We zitten per slot van rekening inmiddels in de Kostverlorenvaart, die op zeer bijzonder wijze ineens Schinkenhavenkade heet, of zoals Angela zegt: snikkelkade, en gaan dus evenals vorig jaar de aanval inzetten.
Naast ons rijdt de niet te missen gele bus van Martijn, die al sturend, ons door het oog van de camera toeschreeuwt. Hoezo multi-tasking is voor vrouwen.
Gerda ziet ondertussen dat we de eerste sloep naderen en met een brug in het vooruitzicht vraagt ze ons het slagtempo op te schroeven. We versnellen en het lukt ons om net voor de brug de Virgo in te halen. Meteen na de brug is de Onvervaard in beeld. De versnelling wordt opnieuw ingezet en langzaam glijden we de Onvervaard voorbij. Ik zie dat de dames van de Onvervaard alles op alles gaan zetten om ons terug te pakken en ik vrees dat vanaf nu de strijd in alle hevigheid tot aan de finishlijn zal gaan duren.
Met de zojuist ingehaalde sloep in ons kielzog knallen we met ( vooruit daar gaan we weer) een behoorlijke versnelling door naar de Wetterspetter en een knalroze roeiend iets. Opnieuw lukt het ons om vlak voor de brug de twee sloepen in te halen en hebben we geheel volgens mijn ( zeer wel doordachte) planning aan het eind van de Kostverlorenvaart alle vier sloepen achter ons.
We gaan nu weer met een normaal tempo de Hugo de Groot gracht in. Gerda gaat meteen op zoek naar haar herkenningspunt de fontein en komt erachter dat ze hem alweer verplaatst hebben.
Vanuit de Hugo de Groot gracht draaien we met een zeer scherpe bocht de Singelgracht in, Het wordt nu drukker op de bruggen en in de grachten. Ook wij worden nu door de eerste herenteams ingehaald, maar met uitstekend sturen van Gerda is er geen enkel oponthoud.
Met de Onvervaard nog altijd op onze hielen kunnen we ons geen misstap veroorloven. Na iedere brug is het belangrijk geen slag te missen en dat wordt lastig als je moe, misselijk of gewoon geheel kapot bent bent. De bruggen volgen elkaar in snel tempo op en om beurten mag bakboord of stuurboord de riemen even langszij halen. Twee tellen rust en dan weer in volle vaart door.
Via de singelgracht en de Leidsegracht en (zie daar) een fontein komen we in de Prinsengracht.
Opnieuw volgt een reeks bruggen en nog steeds zie ik in een soort fata morgana de Onvervaard dichterbij komen. Geen tijd om moe te zijn, we moeten hoe dan ook voor de Onvervaard blijven. Vlak voor we de vanuit de prinsengracht de Amstel oversteken, komt er een kink in de kabel. Het is erg druk voor ons en we moeten helaas een stukje file roeien. Inhalen is niet mogelijk en na iedere brug is het een wirwar van riemen en sloepen. We moeten een slagje minderen en zien de Najade een halve meter voor ons liggen. Ook zij zijn aan het file roeien, maar na de brug is er een zeer sportief overleg en kunnen we om beurten de sloep die iets minder snel is, voorbij gaan. Ook de Najade laat ons op hun beurt voor gaan en zo kunnen we op eigen tempo weer de verloren tijd op de Onvervaard goed proberen te maken.
We steken de Amstel over en vervolgen onze strijd in de Prinsengracht. Na ca 750 meter mogen bakboord uit naar de Keizersgracht en roeien we in tegenovergestelde richting en parallel aan de Prinsengracht, terug richting de Amstel. Elke slag lijkt een mokerslag op ons lichaam. De strijd in de Kostverlorenvaart begint zijn tol te eisen.
We zijn niet ver van de finish, maar het einde is nog niet in zicht. We zijn terug op de Amstel. Via de Stopera is het nu rechtuit richting Oosterdok. Het is de zoveelste gracht en de zoveelste brug en ik ben er helemaal klaar mee. Gelukkig weet Gerda ons te vertellen dat ze de loopbrug Bij Nemo al kan zien. Nu weet ik dat we er bijna zijn. Martijn staat ons op de brug toe te schreeuwen en hoewel ik mijn hoofd niet meer omhoog krijg om het te laten zien, waardeer ik deze supporter enorm. Met herwonnen kracht draaien we om het Nemo heen en zetten we al onze restkracht in om in een redelijke tijd de race te voltooien. We zetten nog een sprint in en glijden na 3 uren en 19 minuten roeien geheel dood over de eindstreep. U bent NU gefinished. De riemen gaan op en eindelijk kan het vermoeide lichaam rechtop. We dobberen zonder enige moeite te doen naar de kade en gebruiken het eerst volgende half uur om herstellen. Melinda is kapot en op de vraag of ze nog eens wil komen roeien, komt het geheel politiek correcte antwoord: ALLES behalve dit nog eens, maar verder ging het wel. Melinda bedankt voor je spontane hulp. Geweldig dat je bent ingestapt en vol overgave hebt mee geroeid.

Na een biertje op de kade en een bezoek aan de wc, gaan we terug in de sloep en zoeken we een sleepbootje wat ons terug kan brengen naar de kraan op het Java eiland. Sleepbootjes zijn er echter niet en dus wordt het gehavend als we zijn toch maar weer roeien. Gerda ziet vlak bij de spoorbrug een bootje met twee sloepen op sleep en vraagt ons om even aan te zetten. ( Ja hoor daar gaan we weer, doe het lekker zelf.) Het bootje kan ons echter niet slepen. Ook onze charmes doen weinig en zelfs als Melinda haar pet afzet, gebeurt er niets. Dan toch maar door peddelen naar de kraan. Het kranen gaat vlot en te moe om nog terug naar de tent de gaan, rijden we naar huis. Om half elf ligt de reporter gebroken op bed. De 3 uur 19 minuten was goed voor een 21e plaats. Er deden 35 dames teams mee. De volgende wedstrijd van de dames zal zijn in Muiden. De meiden van de Trochbiter zullen dan de dames van de Berend Koster versterken in hun sloep. Een verslag volgt.